மோகமுள்

மோகத்தைக் கொன்றுவிடு அல்லால் எந்தன் மூச்சை நிறுத்திவிடு” என்று பாரதி இரண்டு வரிகளில் சொன்னதை 700 பக்கங்களில் சொல்கிறார் தி.ஜா, அதுவும் வெளுத்து வாங்கும் நடை வடிவத்தில்! சமுதாயக் கோட்பாடுகளை சவால் செய்வதில் தான் இந்த எழுத்தாளர்களுக்கு எவ்வளவு திருப்தி. இக்கோட்பாடுகளில் அகப்படாத எண்ணங்களை முக்காடு போட்டு தான் சிந்திக்க வேண்டும். சிந்தித்ததோடு மட்டும் இலாமல், இவைகளுக்கு உருவம் கொடுத்து, உணர்வு கொடுத்து, பிறகு எழுத்து வடிவம் கொடுப்பது ஒரு பக்கம் இருந்தாலும், இம்மாதிரி நாவல்கள் ஒரு சமூகத்தின் முற்போக்கு முதிர்ச்சியை கணக்கிடும் ஒரு அளவுகோலாக இருப்பது என்னவோ பூரண சத்தியம். அவ்விதத்தில் ‘மோக முள்’ சுயேச்சையாக வெற்றி பெறுகிறது.

பாபு ஒரு தீவிரமான ரசிகன். தான் ரசிப்பபவை தன்வசமிருக்க அமைதியாகக் குட்டிக்கர்நம் அடிக்கும் இயல்பலகு கொள்ளும் அளவிற்கு அவனே அறியாத ஒரு தீவிரத்தனம் . அவனை விட 10-12 வயது மூத்த யமுணவை ரசிக்கிறான். மோகம் கொள்கிறான். சங்கீதத்தை சிறுவயதில் ரசிக்கிறான். அவன் கட்டுக்குள் கொண்டு வர பிரம்மப்பிராயர்தம் செய்கிறான். சமுதாயம் போடும் வேலி, தனக்குத் தான் போட்டுக்கொள்ளும் வேலி இவற்றிலிருந்து ஒருவன் தன்னை விடுவித்துக் கொண்டு, தான் ரசிக்கும் வஸ்துக்களை எப்படி அடைகிறான் என்பதே மோக முள் .

பெண் பிள்ளை என்றாள் கலியாணம் தான் பிறவிப் பயனோ? என்றிருக்கும் யமுனா ஒரு மிகைப்படுத்தப்பட்ட கேள்விக்குறி. தி.ஜா அவளைப் பற்றி பெரிதாக விழிம்பவில்லை. பாபுவின் கண்கள் மூலமாகவும், அவள் தாயார் பார்வதியின் பரிமாற்ற நிலை மூலமாகத்தான் யமுனா வைப் பற்றி யூகிக்கமுடிகிறது. இவள் எப்படிப் பட்டவள் என்ற ஆர்வம் என்னுள் இருந்துகொண்டே இருந்தது.. இவளுக்கும் கனவுகள் இருந்தனாவா? இவள் காதலைப் பற்றி என்ன நினைத்தாள்? இவளுக்கு வாழ்க்கையைப் பற்றின கருத்துக்கள் இருந்தனவோ? அல்லது இவள் ஒரு மனிதாபிமானம் உள்ள ஒரு நல்ல ஜடம் மட்டும் தானா ?
தங்கம்மாள் கதையில் வரும் நேரம் சொச்சம் என்றாலும் அவள் கதாபாத்திரத்தின் தாக்கு வலிமையோ ராட்சத்தனம். வறுமையால் விலங்கிடப்படும் அவளின் நிலமை, இல்லாததை இருக்க முடியாததை நினைத்து ஏங்கி அவள் தற்கொலை செய்யும்போது துக்கம் தொண்டையை அடைக்கிறது . அதுமட்டுமிலாமல் காதல் என்ற பேச்சுக்கே இக் கதையில் இடமில்லை. மோகம் தான் காதலோ..அல்லது மோகத்தின் வாயிலாக எழும் பரிவு தான் காதலோ என்றும் விளங்கவில்லை. காதல் அப்படித்தான் போல. ஆசிரியர் விளக்கியிருக்கலாம்.

பொதுஜனத்தின் பயித்தியக்காரத்தனமான கலா ரசனையைப் உதறித்தள்ளிவிட்டு, தொன்றுதொட்டு வந்த சங்கீதத்தின் நலன் கருதி சங்கீதம் பாடும் ரங்கண்ணாவின் கதாபாத்திரம் மிகவும் பாதிக்கிறது. இப்பாக்கியவாங்களைப் பொதுஜனம் அலட்சியப்படுத்துவது சமூகத்தின் மூடத்தனம் என்று தி.ஜா வும் ஆமோதிப்பது ஏனோ மனசைக் குளிர் விக்கிறது. இந்நாவலைப் படித்த பிறகு சஹித்ய அகாதெமி மீது எனக்கிருந்த கோபம் கொஞ்சம் தணிந்தது என்று தான் நினைக்கிறேன்.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Aahiri

(I am not getting into the technicalities of the Raaga because the well researched and documented text on Aahiri can be found here: http://www.carnatica.net/special/ahiri-nilambari.htm)

I fell in love with Aahiri when I was eight. It was probably the first serious Krithi I listened to, and I remember being completely bewitched with the sound and vagaries of Shyaamaa SHaasthri’s ‘MAyamma’. Much later, when I decided to shift focus from Bhathanatyam to Carnatic Music, I got reacquainted with Aahiri . I remember it was an eerily cold winter afternoon in Madras on the day my Guru taught me  ‘Poola Panbu’, one of Thyaagaiyer’s famous Utsava Sampradhaaya Krithis. My lust for Aahiri was unquenchable –  I pestered my Guru for notes and compositions, and I used to eat my stomach full just so I could sing Aahiri because some random person left a superstitious tamizh adage for heirloom – loosely translated as ‘you won’t get food if you sing Aahiri’ (I ofcourse eventually got around to comprehending the allegorical connotation underlining the adage).

I have also wondered why this Raaga is not sung oft, why there are no Thillanas in Aahiri, why Paalavis in Aahiri are a rarity and why people dismiss Aahiri like an orphan with potential but no lineage. Why?

Leave a comment

Filed under Uncategorized

கருவாச்சி காவியம்

காட்டு வெளியினிலே
அந்தக் காந்த காட்டினிலே
மூக்குத்தி முப்பாத்தா காட்டினாளே
மைதிலி மொவத்தக் கையினாலே.
முன்னொன்னு நின்னுட்டு
மூணு கூழு முழுங்கிட்டு
திரிசூல தரிசனம் காட்டினாளே
அவ மூக்குத்தி முப்பாத்தா-
இந்தப் பாட்டாலே

“டேய் முருகு”-முப்பாத்தா பேசிச்சு
“மைதிலி தான் த உன் பொஞ்சாதி”
வொவ்வா மவளுக்கு சாமி ஏறிச்சி
நாலு கா, நாலு பட்டணம் சனம் கூடி,
கூத்தடிச்சு
எனக்கு பொங்க வெயுடா முருகு”
-வொவ்வா மவ பாடி
என் மைதிலி முகத்தக் காட்டிப்புடிச்சு

“சாமி மல ஏறுது டோய் ”
-பூனைமுடி பூசாரி பளீரென கத்தியா
வொவ்வா மவ சாஞ்ச நேரம்
மைதிலி கண்ணுல அம்புடுச்சு.

“முருகு”-
அவ கண்ணு பேசிச்சு
எனக்கு ஒரே கிலி புடிச்சாப்ல தோணிச்சு
கூறக் கொசுவம் வெச்சி,
பொன்னேரி தறி வாசன
மைதிலி வந்துச்சு அங்க
கருவாப்புள்ள காட்டு வாசி கணக்கா.

“ஐயா, தே.. கருப்பு
உன்னையா கண்ணாலம் கட்ட சொல்லிச்சி
நம்ம மூக்குத்தி முப்பாதா”
-என் பாழாப்போன புளிச்ச நாக்கு
எடந்தெரியாம உளரினதும்,
கருவாச்சி மைதிலி கண் கலங்கிபூடுத்து.

“தோ பாரு முருகு”
-மைதிலி சொல்லிச்சி ,
“ஏ அப்பன் ஸொல்லுக்காப்ல ,
மாரியாத்தா சாமிவாக்கு சொன்ன
மாயண்டிய மறந்துபுட்டு
உன்ன தேடிகின்னு வந்தேனே
ஏன் கட்டாய வொவ்வா மவ செருப்பால நொந்திகினும் ”
அழுதுபுடிச்சி மைதிலி .

விம்மி விம்மி அழுது அழுது ,
அது கண்ணு நோ வராப்ல அயினதும் ,
“தோ பாரு மே” ன்னு நா சொல்ல ,
மைதிலி விறு விறுன்னு பூச்சு,
ஏன் மொவத்துல முழிக்காதனு சொல்லி .

கருவீல மரமாண்ட நானும்
அண்ணி சாயந்தரம் குந்தி
கருவாப்புள்ள மைதிலிய நெனச்சேன்.
“மைதிலி தான் த உன் பொஞ்சாதி”
-மூக்குத்தி முப்பாத்தா பொய் சொல்லிச்சோ
கருவாச்சி மைதிலி தான் பூடிச்சே
நா போலம்பிகின்னு குந்திகிநேன்
ஏன் நெலமைய நெனச்சு நொந்திகிநேன்

கீழத்தெரு குமரி கொடிலேந்துக் கத்தினான்
“டேய் மருது
கேட்டியா சேதிய?
சேப்பா பேண்டு சட்ட பூட்டுகினு
ஒரு புது நாட்யகாரி வந்திருக்காம்ல
பேரு கூட ஏதோ மைதிலியாம் டா”
“சேப்பாவா?”
‍முருகு மனசுல சேப்பு ஒட்டிகிச்சு .

அவனும் ஓடினான்
சேப்பு மைதிலியத் தேடி
நம்ம பச்சபுள்ள கருவாச்சி மைதிலி-
பெயிண்டு பூசிகினு
ஷோக்கா ஷோ காட்றது  தெரியாம

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Review: Sea Horse

dsc_3485a.jpg

Janice paints her words with a crushing melancholy that is overwhelming in parts but you consistently need to draw yourself in, steady yourself up, and go on, like Nem does. This book is about sexuality at its most elegant, and unadulterated form woven around the cocoon of memory. Silken prose, with sparkles of poetic gold.

We relate to a book because we like to associate. Like a great man once said( actually it is Stephen King),” Descriptions begin in the writer’s imagination but should finish in the reader’s.” Seahorse is too exhaustive in its descriptions of places and people, and it gets difficult to associate the relevance. We all have our own many Nicholases. Different place. Different time. Deadly memories. And I for one would have liked to slap a few faces onto this Nicholas, but had to constantly pull that plug off in order to accommodate the author’s Nicholas. Janice gives us a feast but the meal would have been as good.

Interesting book. Graceful writing. But if asked to pick my favourite between this and her Boats on Land, the latter wins hands down.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Review: MS – A life in Music

51cLT8+ZJ3L._AC_UL320_SR268,320_

I have always thought MS to be patriarchy’s favorite Godchild. TJS George’s book not only reaffirms that, but also clarifies on the songstress’ trust in herself to do the right things for her life. Marrying Sadashivam, who was older to her by 14 years, was one such thing. The book is as much a biography of Sadashivam’s life much as it is about MS. Afterall, there is no other without each other in their case. What one still is intrigued about is MS’s personal life. She married Sadhashivam, and they lived happily ever after, but really, how it is like to live under tightly regimented household routines and strictures of Brahminical privileges that she adopted to become what she became?

She perhaps got accustomed, and (I guess) developed a liking for patriarchy because of the lack of a strong male figure in her life before Sadashivam. Also, growing up in a Devadasi family meant being denied the security of being someone’s ‘wife’. The Devadasi Abolition Bill was introduced in 1930, Sadir or ‘Dasi Aatam’ was rechristened as Bharatanatyam (that eventually got inducted into the TamBrahm Maslov’s privilege pyramid), and the ancient Devadasi cult suffered ignominy. It was around this time that MS was trying to break into the Indian Music scene while being certain that she did not want to succumb to the pressures of her lineage. She evaded her own fate with her faith on music. Her music led her to Sadashivam, she let him take control of her life, and she was very happy doing so.

The book did not satiate my curiosity to know more about MS, the individual. One can gauge and probe based on the information available on her milieu and career chronology but material manifestations are poor substitutes to understanding personal psychologies. MS’ music was probably her only personal life. She was that music, and all the encompassing jeevatmas.

Leave a comment

Filed under Uncategorized

I think I should write more often.

I was cleaning up my Drive folder, and stumbled upon some comment that I had made way back in 2013, on the ‘ownership’ of ideas. My comment was quite complex, but it was also very self-uplifting in a level. I don’t think I ever bothered to recollect the Twitter Story after this comment, and I don’t remember writing this, but in retrospect, if I were capable of writing this, I should be capable of breaking out of my pavlovian excuse for a writer’s block, and just write. I seem to have made a good point here:

“But ideas are what drive the society. Ideas are what differentiates people. I will take the liberty here to assume that idea also includes thoughts/opinions/musings. If that be the case, and if idea is indeed ‘beyond an individual’, then what makes an individual at all? Metamorphosing of an idea is different. Look at the twitter story. Jack Dorsey propounded, but some other guy built on that idea, painted it well and became twitter’s posterboy. Isn’t that also what happened to jobs in ’97? When ideas become common property, then there would not be any necessity for individual greatness in a society. When ideas are branded and chained to the leader of that thought, then it makes sense. The person who owns the idea could not be deemed responsible of how it takes shape, but definitely, the person who birthed that idea cannot be discredited for parentage. That, IMO, is sinning”

Leave a comment

Filed under Uncategorized

Recapping a crappy good 2014

2014 has been a marvellous year in a lot of ways. After 23 years of entitlement and impatience, 2014 was different and I learnt some important life lessons along the way. It was definitely boring to see through the year, but in retrospect, I am glad that it happened. Some jottings:

1) Travel alone. It’s great fun.

2) Do not believe in all that people say about you. They don’t know you. Infact you aren’t sure about what you are yourself. It’s okay, fuck them.

3) Jerks are not worth it. Fuck them too ( And don’t read between the lines).

4) Have friends. Not many, but a handful, who care about you, and who you care about. They will stand by all your rights and wrongs like an unshakable walrus.

5) Surround yourself with people who have empathy. And people who are knowledgable. That mix is good, and keeps life healthy and interesting.

6) Learn to ‘live’ alone. You will become your own good friend.

7) Some men are born assholes. Some men are obsessed psychos. Some men only live because they have a dick. Some men cannot see the world outside of their ego. Some men believe that money can buy everything. Some men are irresponsible and apathetic. Some men are sociopaths. And some, chauvinists. Some men lie. Some men cheat. And some men are just plain stupid.

But lots of men are nice, and rational, and responsible, and stable, and fun, and intelligent, and honest. Believe that ‘normal’ men who do ‘normal’ things exist. Because they do. Choose well.

8) Learn to differentiate the thin line between ‘self-respect’ and ‘taking yourself too seriously’. It’s a jolly good life, do jolly good things, be with jolly good people.

9) Continue to sing and dance and read and write and watch movies and and tweet and instagram and talk and walk and travel. You will figure it out someday. Idleness is a sin. Confusion is not.

10) Trust intuition. It always always always always always always always says the right thing.

11) Read literature. It gives you perspective.

12) Accept that you are not Mother Teresa, and that you are capable of making mistakes. You are young and beautiful and smart. Now that’s potentially lethal. 🙂

5 Comments

Filed under Uncategorized